جهت اجرای این آموزش باید کمی حرفه ای باشید و حواستان را جمع کنید . رایانه ها معمولا دارای یک هارد دیسک هستند . برای اولین قدم بهتر است که پارتیشن های هارد دیسک خودتان را نامگذاری کنید . برای این کار ....

مشکل: از خوردن گوشت امتناع می کند.
راه حل: قطعات کوچکی از گوشت قرمز یا گوشت سفید را که لطیف و آبدار باشد به کودک عرضه نمائید، گوشت را همراه با غذاهای دیگر مثلا ماکارونی، سوپ، خورش ها، پیتزا، آبگوشت و ... به کودک بدهید.

از حبوبات، پنیر، تخم مرغ و ماهی های بدون استخوان مثل کنسرو ماهی تن یا ماهی آزاد استفاده نمائید.

مشکل: به اندازه کافی شیر نمی نوشد.
راه حل: به او ماست و پنیر بدهید. پنیر را در طبخ غذاها به کار ببرید مثلا ماکارونی با پنیر، پیتزا (که در منزل تهیه می کنید)، سپس پنیر و ... از شیر برای تهیه دسرها یا غذاهای حاوی شیر استفاده نمائید.

مشکل: بیش از اندازه معمول شیر می نوشد.
راه حل: بین وعده های غذا، برای رفع تشنگی به او آب دهید. شیر مصرفی را به یک وعده در هر نوبت غذای اصلی محدود کنید، آن را در پایان وعده غذا به کودک بدهید و در صورت درخواست شیر بیشتر، به او آب بدهید. اگر دوست دارد شیر را با شیشه بنوشد به تدریج او را به استفاده از لیوان عادت دهید.

مشکل: از خوردن سبزی و میوه امتناع می کند.
راه حل: اگر کودک از خوردن سبزی اجتناب می کند به جای سبزی، به او میوه بدهید و بالعکس. سبزی ها را به نحوی طبخ کنید که آبدار باشد و بیش از حد پخته نشوند. قطعات مناسب سبزی را که بخارپز شده اند یا در صورت مناسب بودن سن و شرایط کودک خام هستند به او عرضه کنید و اجازه دهید آنها را با دست های خود بردارد و بخورد. از سس ها یا ماست به همراه سبزی ها استفاده کنید.

سبزی ها را در سوپ و یا سایر غذاهای او بریزید میوه ها را به شکل های متنوع به کودک عرضه نمائید مثلا تازه، پخته، آب میوه و ... به عرضه کردن انواع مختلف میوه و سبزی به کودک ادامه دهید.

مشکل: بیش از حد شیرینی می خورد.
راه حل: خرید و تهیه غذهای شیرین را در خانه محدود نمائید. از این مواد غذایی به عنوان پاداش و جایزه استفاده نکنید. مواد غذایی شیرین را به جای میان وعده، به همراه وعده های اصلی به کار برید تا خطر پوسیدگی دندان کمتر شود. در صورت تهیه انواع شیرینی ها در منزل، میزان شکر را نصف کنید. با مسئولان مراکز پیش دبستانی برای کم کردن مصرف شیرینی در این مراکز صحبت نمائید.

دوران پیش دبستانی همانطور که قبلا ذکر شد اغلب دوران دشوار برای والدین است چرا که آنها نگران کم شدن اشتهای کودک خود هستند. باید به خاطر داشت که جدال بر سر غذا خوردن کودک جدالی بی حاصل است. هیچ کودکی را نمی توان به زور وادار به غذا خوردن کرد. کافی است پدر و مادر به خاطر داشته باشند که این دوره بخشی از سیر تکاملی کودک بوده و گذرا است. به علاوه آنان هنوز هم میتوانند انواع غذاها را به کودک عرضه کنند و قادرند محدودیت هایی برای رفتارها و عادات غلط تغذیه ای او قائل شوند.

به این ترتیب نه یک رویکرد سخت گیرانه صحیح است
 و نه رفتاری بیش از حد سهل گیرانه.

والدین باید انواع گوناگون غذاها، ازجمله غذاهای مطلوب کودک به او ارائه نمایند و برای جایگزینی غذاهایی که کودک به خوردن آنها تمایلی ندارد جانشین های دیگری از همان گروه غذایی به او عرضه نمایند. کودکان پیش دبستانی اشتهای متغیری دارند و حجم معده آنها نیز کم است بنابراین بهترین نتیجه با فراهم کردن حجمهای کمتر غذا اما در وعده های مکرر در طول روز حاصل می شود. به عبارت دیگر به جز وعده های اصلی غذا، کودک پیش دبستانی نیاز به میان وعده ها نیز دارد. این میان وعده ها باید حاوی مواد مغذی باشند و از نظر زمانی طوری به کودک عرضه شوند که در عین کمک به کل دریافتی مواد غذایی روزانه کودک، سبب اختلال در صرف وعده های اصلی غذا نشوند. اندازه وعده های غذایی ممکن است به نظر بالغین کم و ناکافی برسد. به عنوان یک قانون سرانگشتی میتوان گفت اگر کودک از یک یا دو نمونه غذایی که از همه گروه های غذایی تهیه و به او عرضه میشود، حداقل یک قاشق غذاخوری به ازاء هر سال سن خود، مصرف کند مناسب است و اگر اشتهای بیشتری دارد میتوان مقدار بیشتری غذا به او داد. اکثر کودکان در این سن کلا 4 تا 6 بار در روز غذا می خورند. در میان وعده ها باید میزان مصرف بیسکویت وچیپس های آماده را بسیار محدود نمود و از مواد غذایی که اثر کمتری در ایجاد پوسیدگی دندان دارند استفاده کرد. میان وعده های سالم و بی ضرر عبارتند از : میوه های تازه، پنیر، سبزی های خام، شیر و آب - میوه ها.

در کودکان پیش دبستانی، به جز طعم غذا عوامل دیگری نیز در پذیرش غذا توسط کودک نقش دارند.آنان در این سن میل ندارند غذاهای مختلف را در ظرف غذایشان بریزند و با هم مخلوط کنند. همچنین بیشتر تمایل دارند غذا ولرم باشد. غذاهای خیلی سرد یا خیلی گرم را نمی پسندند. بسیاری از غذاها به علت بویشان و نه طعمشان توسط کودک رد می شوند. کودکان اغلب دوست دارند طعم غذا ملایم باشد.

در بسیاری از موارد،از خوردن بیسکوئیت های شکسته امتناع میکنند و یا ساندویچی را که به نظر آنها به روشی نادرست برش داده شده است نمی خورند.

سال های پیش دبستانی در شکل گیری رفتارهای مثبت غذایی کودک و آموختن نحوه انتخاب غذاهای مناسب، اهمیت ویژه ای دارد. این پدیده با ایجاد محیطی که هم از نظر فیزیکی و هم از نظر عاطفی برای کودک دلپذیر باشد فراهم می گردد. محیط از نظر عاطفی باید آرام باشد و در آن به کودک محبت و توجه فراوان شود. از نظر فیزیکی نیز کودک باید در هنگام صرف غذا راحت باشد. نباید او را وادار کرد در حالی که پاهایش آویخته است و دست هایش به سختی به سطح میز میرسد غذا بخورد. باید از صندلی ها و وسایل غذاخوری مناسب کودک استفاده نمود.

کودکان اگر خسته باشند، خوب غذا نمی خورند ولی اگر فعالیت کافی در زمان های مناسب داشته باشند اشتهایشان تحریک می شود بنابراین در زمان بندی اوقات بازی، استراحت و تغذیه کودک باید به این مسئله مهم توجه نمود.

1)  مصرف بیش از حد نوشیدنیها به ویژه شیر و نوشیدنی های تهیه شده از مرکبات: سبب کاهش اشتهای کودک برای صرف غذاهای جامد و اصلی می شود.

2)  تداوم مصرف غذاهای نیمه جامد در سال دوم زندگی: ممکن است کودک در این صورت از خوردن غذاهای جامد با قوام سفت تر یا قطعات جامد مواد غذایی خودداری کند. عدم پیشرفت کافی مهارت های مربوط به جویدن غذا معمولا در کودکانی دیده می شود که در سنین حدود 6 -7 ماهگی به بعد مواد غذایی با قوام سفت تر به آنها عرضه نشده است. ممکن است والدین بین ارائه غذاهای با قوام مناسب که از سوی کودک پذیرفته نمی شود و یا تداوم ارائه همان غذاهای قوی که برای کودک آشنا هستند اما قوام مناسب برای سن او را ندارند مردد بمانند چرا که می پندارند با انتخاب گزینه دوم حداقل کودک مقداری مواد غذایی دریافت می کند.

3)  فقدان تنوع کافی در غذاهای عرضه شده به کودک: برخی کودکان کم سن در انتخاب آن چه می خواهند بخورند بسیار سخت گیر هستند و ممکن است فقط طیف محدودی از غذاها را مصرف نمایند و برای والدین هم آسان تر است غذاهایی را که از پذیرش آنها توسط کودک اطمینان دارند به او عرضه نمایند.

4)  قواعد غلط در زمان بندی وعده های غذا: ارائه میان وعده در فواصل زمانی نزدیک به زمان صرف وعده های اصلی و یا عدم رعایت فواصل زمانی منظم در طول روز برای وعده های غذا، که ممکن است سبب بی اشتهایی کودک شوند.

5)  عدم جذابیت کافی غذای ارائه شده: کودکان ممکن است با دیدن یک بشقاب خیلی بزرگ پر از غذا، سر خورده شوند. وعده های غذایی که به مقادیر کمتر و به صورت رنگارنگ و زیبا به کودک عرضه می شوند برای او جذاب تر هستند.

6)  اضطراب والدین: اغلب نسبت به آن چه کودکان می خورند و یا نمی خورند بسیار حساس هستند و اکثرا تصوری غیر واقعی از آن چه کودک باید بخورد دارند. وقتی کودک از خوردن غذا به مقدار مورد انتظار آنان امتناع می کند این مسئله ممکن است در رفتار والدین اثر کرده و سبب اعمال فشار به کودک برای صرف غذا شود.

7)  واکنش های نامطلوب غذایی و ناراحتی های روانی: ممکن است یک کودک کم سن با خوردن یک ماده غذایی خاص دچار استفراغ شده و یا آن غذا به گلویش جسته و به او احساس خفگی دست داده باشد. هر تجربه منفی از خوردن یک غذای خاص که در خاطره کودک بماند می تواند منجر به امتناع از غذا خوردن نیز در کودک به دنبال تولد یک فرزند جدید در خانواده و یا سایر حوادث دیده شود که کودک این کار را برای جلب توجه  مجدد والدین به سوی خود، انجام می دهد.

8)  مشکلات رفتاری: برخی کودکان همکاری خوبی ندارند و توجه آنان به سرعت از غذا خوردن منحرف شده و کنترلشان در اوقات صرف غذا دشوار می شود. والدین نیز اغلب مهارت های کافی برای اداره کردن رفتار کودک خود و تشویق او به آرام نشستن در زمان غذا خوردن را ندارند.

  پنیر: همراه با ماکارونی همراه با پیتزا، مالیدن روی نان تست یا نان معمولی به عنوان دسر، همراه با سبزی ها

ماست: به عنوان دسر همراه  با سبزی ها

شیر: به صورت سس سفید، در بعضی از دسر ها و یا داخل سوپ

نان: ساندویچ های کوچک به عنوان میان وعده، استفاده از محصولاتی مانند کیک های ساده

  سبزی ها: داخل سوپ، مخلوط کردن آنها با سیب زمینی خرد شده، افزودن به پیتزا یا ماکارونی، استفاده از سبزی هایی که رنگ های زیبایی دارند مانند هویج، استفاده از قطعات خام سبزی هایی مانند کرفس، هویج یا خیار متناسب با سن کودک.

  بیسکوئیت: استفاده از بیسکوئیت های ساده یا ذرت بوداده بین وعده های اصلی غذا